Çok iyi hatırlıyorum. çocukluğumda ibadete hevesli idim. Geceleri kalkar, ibadetle meşgul olurdum. Bir gece babamla beraber oturmuş, gözümü bütün gece hiç yummamış ve kırpmamıştım. Kuran-ı Kerim’i kucağımda tutuyordum, ev halkı uykuya dalmışlardı. Babama dedim ki: ‘‘Ne olurdu bunlardan biri kalkıp da, Allah yolunda iki rekat namaz kılsaydı. Ölü gibi uyuyorlar.”

Babam şu cevabı verdi: ”Canım oğlum! Keşke sende uyusaydın da, onların gıybetini yapmasaydın.”

Kendini beğenmiş adam, gururu gözüne perde olduğundan kendisinden başkasını görmez. Eğer Hak Teala’yı görecek bir göze nail olaydı, kendinden daha aciz bir kimse göremezdi.

Sadi Şirazi – Gülistan