İbn Mübarek bir keresinde iri yarı bir kafirle cenk ediyordu. Uzun süre vuruştular yenişemediler. İran topraklarında eskiden Mecusiler yani ateşe tapanlar yaşardı. Bu adam da mecusi biriydi. İbadet vakti gelmişti, İbn Mübarek’ten mehil istedi, anlaştılar vuruşmaya ara verdiler. Adam dini gereği güneşe secde edince İbn Mübarek’in kanına dokundu, bir ara kılıcına davrandı ve onu öldürmek istedi. Ama tam bu sırada gaipten bir ses işitti. Yani: ”Ahde vefa ediniz, verdiğiniz sözde durun, şüphesiz kişi verdiği sözden sorumludur.”
Bunun üzerine İbn Mübarek niyetinden vazgeçti. Mecusi durumu fark etmişti. İbadetini bitirince sordu: Yapmayı düşündüğün şeyden neden vazgeçtin? O da işittiği sesi anlattı. Bunun üzerine mecusi dedi ki: Ne iyi Rab, düşmanı için dostunu tekdir ediyor! Sonra derhal müslüman oldu ve güzel bir İslami hayat yaşadı.
Abdullah İbn Mübarek’in işittiği sözler İsra Süresi’nin 34. ayetinde yer alır.
Tarihi – Tasavvufi Menkıbeler ve Yorumları
