Sufi menkıbeleri arasında eve veya dergaha gelen hırsıza karşı gösterilen iyi muamele sonucu, onun ıslah olup iyi insanlar safına katıldığına dair örnekler vardır. Bunlardan biri de Ahmed er-Rufai Hazretleri’ne aittir:
Hz Pir bir gece evine gelmektedir. Evin kapısını aralık bulup içeri girince bir hırsızla karşılaşır. Adam ambardan buğday çalmak için girmiştir. O yıllar kıtlık seneleridir ve yiyecek maddeleri çok pahalıdır. Hırsız Hz Pir’i görünce çok korkar. O ise hırsızı yatıştıracak bir tavır takınır, şöyle der:
”Evladım, bu alacağın tahıl ayıklanacak, öğütülecektir, işi uzun sürer, seni yorar. Bak ileride hazırlanmış un var, gel benimle de sana un vereyim.”
Unu dolduracak kabı olup olmadığını sorar, hırsız korku içinde ”Evet var” der. Birlikte un ambarına varırlar. Hz Pir adamın torbasını iyice doldurur, birlikte kapıdan çıkarlar. Adam gece yakalanıp başına birşey gelmesin diye onunla birlikte mahallenin dışına kadar yürür. Ayrılırken hırsızdan adeta özür diler: ”Kusura bakma seni tedirgin ettim, korkuttum, hakkını helal et” der. Ayrıca ona şöyle dua eder: ”Oğlum, sen benim bir iyilikte bulunmama vesile oldun, böylece kalbimi hoşnud ettin. Allah da senin kalbini güzelleştirsin, hoş etsin.”
Hırsız, olup bitenlerden sonra şaşkına dönmüştür. Hz Pir’in iyi hali, özellikle kendisine samimi bir şefkatle ”oğlum” diye hitab etmesi onu çok etkilemiştir. Onun affediciliğini ve tabiatının yumuşaklığını düşünür, bu hali bir türlü havsalasına sığdıramaz. Ama mesaj yerine ulaşmıştır. Erenlerin nazarı ve güzel tavrı etkisini gösterir. Adamcağız yerine duramaz hale gelir, sabahleyin doğruca Ahmed er-Rifai’nin yanına koşar, huzurunda tövbe eder, temiz bir kalble onun irşad halkasına dahil olur.
Tarihi- Tasavvufi Menkıbeler ve Yorumları
