Yavuz Sultan Selim zamanında bir şair yeni yazdığı şiirini çok beğenmiş ve sultana okumak istemiş. Tabii o zamanlar gerçek sanatkara çok kıymet verildiği için, kısa zamanda huzura kabul edilmiş. Selim Han’ın yanında Hasan Can ve diğer vezirler de varmış.
Şair zat heyecandan sesi titreyerek şiirini okumuş bitirmiş, sonra da padişaha bakmış. Yavuz Sultan Selim hiç tereddüt etmeden:
”Ama ben bu şiiri biliyorum.” deyince adamcağız şaşırmiş;
”Nasıl olur efendim, bu şiiri ben yazdım ve ilk defa burada okuyorum.” Padişah:’‘ İstersen bir de ben okuyayım” demiş. ”Siz bilirsiniz.”
Selim Han gerçekten teklemeksizin adamın az evvel okuduğu şiirin aynısını okumuş. Adam şaşkınlıklar içindeyken bu sefer Hasan Can atılmış: ”Bu şiiri bende biliyorum sultanım. Destur verirseniz bende okuyayım.” O da okumuş. Sonra yanındaki vezir ve diğerleri de sırayla okumuşlar. Böylece huzurda şiir okuyan on kişi çıkmış. Şair ne yapacağını şaşırmış;
‘‘Nasıl oluyor anlamıyorum efendim. Ama bu şiiri gerçekten ben yazdım.’‘ diye kendini savunmaya çalışmiş. Neyse ki sonradan gerceği anlatıp, adamcağızın gönlünü almışlar.
Padişah’ın duyduğunu bir seferde ezberlediğini, Hasan Can’ın iki diğerlerinin de sırayla artan sayılarda ezberleyebildiklerini söylemişler. Böylece şair de rahatlamış.
