Hucr el-Kindi’nin oğludur. Kabe’ye asılan yedi meşhur şiirden birinin sahibidir. Onun şiiri, Kabe’ye asılan diğer şiirlerden daha şöhretli ve övgüye daha layıktır. Şiirin ilk mısrası şöyledir:
”Dur da, yarı ve yurdu anıp ağlayalım.”
Resulullah şöyle buyurmaktadır:
”İmrü’l Kays, Cehennem’e giden şairlerin bayraktarıdır.”
İmru’l Kays, yaşadığı yerlerin bazısını şiirinde anlatır. Bunlardan birisi şöyledir:
”Dur da sevgiliyi ve yurdu anıp ağlayalım.
Sıktü’l-Liva’da, Dahul ile Havmel arasında dur.
Tudiha ile Makra’yı… oranın izi silinmemiş.
Kuzeyden ve güneyden gelen rüzgarlar orayı yıkamamış.”
Bazılarının anlattıklarına göre; İmru’l-Kays, Bizans hükümdarı Kayser’e övgüler düzerek bazı savaşlarda ondan yardım dilemiş, ama imparatordan umduğunu bulamayınca onun huzurunda yüzüne karşı ona hicivde bulunmuştu. (Öfkelenen) imparatorun ona zehir içirtip ölümüne yol açtığı söylenir. Ölmek üzereyken Asib Dağı’nın yanında bulunan bir kadının mezarının yanına sığınmış, orada şu şiiri yazmıştı:
”Ey komşu! Mezar yakındır,
Asib durdukça ben de buradayım.
Ey komşu! İkimiz burada garibiz.
Garipler birbirlerine akrabadır.”
Hz Peygamber’in Hayatı – İbn Kesir
