İbn Hişam der ki: Ebu Cehil, Bedir Savaşı günü şu şiiri söyleyerek çarpışıyordu:
”Avan Savaşı benden intikam almaz.
İki senelik azı dişlerim çıkmış, yaşım yenidir.
Annem beni bugün için doğurmuştur.”
İbn İshak der ki: Resulullah, düşmanın işini bitirince, (sahabilere) Ebu Cehil’in ölüler arasında aranılmasını emretti.
Abdullah b. Abbas ile Abdullah b. Ebi Bekr’ın anlattığına göre; Ebu Cehil’in karşısına çıkan ilk kişi, Selemenoğulları’nın kardeşi olan Muaz b. Amr b. el-Cemuh idi. Bu kişi der ki:
”Ebu Cehil’in, ağaçlıklar arasında olduğunu bir topluluktan duydum. Onlar, Ebu Cehil’e, hiçbir kimsenin ulaşamayacağını söylüyorlardı. Ben, bunu işittiğim zaman Ebu Cehil’i öldürmeyi kafama koydum. Bunun üzerine o tarafa yönelip gittim. Fırsat bulduğumda hemen onun üzerine hamle yaptım. Ona öyle bir darbe indirdim ki, ayağını baldırının yarısıyla birlikte uçurdu. Allah’a yemin ederim ki, baldırı uçarken tıpkı öğütülmek üzere değirmen taşının altına atılan hurma çekirdeğine benziyordu. Oğlu İkrime ise omuzuma bir darbe indirip kolumu kesti. Öyle ki kolum ile vücudum arasında sadece bir deri parçası kalmıştı. Bu durumda onunla savaşmak bana çok eziyet geldi. Gün boyunca kolumu sürükleyerek savaştım. Eziyete dayanamaz hale geldiğimde ayağımı kolumun üzerine bastım Böylece kolumu koparıp attım.”
Sonra Muavviz b. Afra’ yaralı durumda olan Ebu Cehil’e rastladı. Ona bir darbe vurdu ki, Ebu Cehil’i yerinden kalkamaz hale getirdi. Onu, can çekişirken bıraktı. Muavviz b. Afra’, şehid edilinceye kadar çarpıştı.
Bütün bunlar, Resulullah’ın ölüler arasında Ebu Cehil’in aranıp bulunmasını emrettiği sırada gerçekleşmişti.
Abdullah b. Me’sud devamla der ki: ”Ben, Ebu Cehil’i son nefesini verirken buldum. Onu(n Ebu Cehil olduğunu) tanıdım. Ayağımla onun boynuna bastım. Ebu Cehil, bana:
‘Ey koyunların çobancığı! Sen erişilmesi zor olan yerlere çıkmışsın!’ dedi.
Sonra onun başını (gövdesinden) kopardım. Onu(n başını), Resulullah’a getirdim ve:
‘Ey Allah’ın Resulü! İşte Allah’ın düşmanı Ebu Cehil’in başı!’ dedim. Resulullah:
‘Kendisinden başka hiçbir ilah bulunmayan Allah’a yemin ederim ki, bu, gerçekten Ebu Cehil’in başı mıdır? diye sordu. Ben de:
‘Evet, kendisinden başka hiçbir ilah bulunmayan Allah’a yemin ederim ki, bu, Ebu Cehil’in başıdır!’ dedim.
Sonra Ebu Cehil’in başını Resulullah’ın önüne attım. O da, (bundan dolayı) Allah’a hamd etti.
Hz Peygamber’in Hayatı – İbn Kesir
