2. Murad Hacı Bayram’dan o kadar memnun kalır ki, onun müridleri için vergiden muaf olma imtiyazı verir. Sonunda bu durum bir suistimale yol açar. Vergi vermekten kurtulmak isteyen açıkgözler Hacı Bayram’a mürid olmaya kalkışır. Nihayetinde iş o hali alır ki, devletin vergi memurları Ankara ve civarından vergi toplayamayacak noktaya gelir. Ortada açık bir istismar söz konusudur. Hacı Bayram-ı Veli’ye bir resmi yazı gönderilir, şöyle denir:
”İnsanlarımızın çoğu sizin dervişiniz kılığına bürünmüş. Ne miktar müridiniz olduğunu bildirin ki ona göre işlem yapılsın.”
Zaten Hacı Bayram çoktandır bu konuda üzgündür. Meseleye kesin çözüm bulmak üzere bir plan yapar. Sahte ve gerçek müridlerini ayırd etmek için tellallara şöyle bir ilan yaptırır: ”Bizden biat alan dervişlerimize söyleyeceklerimiz vardır, herkes falan gün falan yerde toplansın.” Kanlıgöl mevkiinde yüksekçe bir yere çadır kurdurur. Bir çok insan gelir, çadırın etrafında toplanırlar.
Hacı Bayram elinde büyük bir bıçakla çadırın önüne çıkar, şöyle der: ”Kardeşlerim; müridlerimi, benim dervişim olanları bugün Allah yolunda kurban eylesem gerektir. Buyurun içeriye!” Herkes şaşkınlık içindedir. Bu davete sadece yaşlı bir karı koca icabet eder. Aslında bu bir imtihandır. Bu iki derviş içeri girdikten sonra, çadırın içinde önceden hazırlanan koçu kurban eder. Kesilen hayvanın kanı yamaçtaki çadırın altından dışarı akmaya başlar. Bunu gören insanlar dehşete düşer, korkudan hemen orayı terk ederler. Çadırın çevresinde kimse kalmaz.
Bu olaydan sonra Hacı Bayram Sultan Murad’ın resmi yazısına şu cevabı verir:
”Sultanım, benim bir karı kocadan başka bir dervişim yoktur, mürid olarak halen bu ikisi var. Vergi işlemleriniz ona göre yapınız.”
Tarihi Tasavvufi Menkıbeler ve Yorumları
