”Derken Adem, Rabbinden birtakım kelimeler aldı, O’ndan günahının bağışlamasını diledi, O da onun tevbesini kabul etti. Çünkü O tevbeyi çok kabul eden, çok merhametli olandır.” (Bakara 37)
Bu ayette söz konusu edilen ”kelimeler” den kastın ”(Adem ile Havva) dediler ki: ‘Ey Rabbimiz! Biz kendimize zulmettik. Eğer bizi bağışlamaz ve bize acımazsan, şüphe yok ki biz ziyana uğrayanlardan oluruz.” (Araf 23) ayetinde geçen ifadeler olduğu söylenmiştir.
(el-Bakara 37 ayetinde geçen) ”kelimeler” den maksat şudur:
”Allah’ım! Senden başka hiçbir ilah yoktur. Sensin noksanlıklardan münezzeh ve yüce olan. Seni överim. Rabbim! Ben kendime zulmettim. Beni bağışla. Şüphesiz Sen, merhamet edenlerin en iyisisin. Allah’ım! Senden başka hiçbir ilah yoktur. Sen noksanlıklardan münezzeh ve yüce olansın. Seni överim. Ben kendime zulmettim. Tevbemi kabul buyur. Şüphesiz tevbeleri kabul buyuran ve merhameti olan.” (İbn Ebi Hatim)
Hakim” el- Müstedrek” adlı eserinde Said İbn Cübeyr yoluyla, Abdullah b. Abbas’ın ”Derken Adem, Rabbinden birtakım kelimeler aldı, O’ndan günahının bağışlanmasını istedi” ayeti hakkında şöyle dediğini rivayet etmiştir:
”Adem:
-‘Ey Rabbim! Beni kendi elinle yaratmadın mı?’ dedi. Adem’e:
-‘Evet öyledir!’ denildi. Adem:
-‘Kendi ruhundan bana üflemedin mi?’ dedi. Adem’e
-‘Evet öyledir!’ denildi. Adem:
-‘Aksırdım, bunun üzerine bana ”Allah sana merhamet etsin” demedin mi? Rahmetin gazabını geçip geride bırakmadı mı?’ dedi. Adem’e
-‘Evet öyledir!’ denildi. Adem:
-‘Böyle yapmamı kaderime yazmadın mı?’ dedi. Adem’e
-‘Evet öyledir!’ denildi. Adem:
-‘Ne buyurursun? Eğer tevbe edersem beni Cennet’e geri döndürürmüsün?’ dedi. Allah:
-‘Evet!’ dedi.
İbn Kesir – Peygamberler Tarihi
