Şam valiliği yapan Ebu Süfyan’ın oğlu Muaviye liderlik davası gütmeye başlamıştı. Daha önce Hz Osman’ın katilleri bulma konusunda Cemel Savaşı’nda karşı karşıya getirilen İslam toplumu bu kez Sıffın Savaşı’nda yine karşı karşıya gelecekti. Muaviye’nin birlikleri Hz Ali karşısında tam yenilecekken mızrakları uçlarına taktıkları Kur’an sayfaları ile hem kendilerini korumuşlar hem de biz de Müslümanız sinyali vermişlerdi.
Müslüman kanı dökülmesin diye düşünülen hakem olayı da meseleyi çözememişti, hatta yarayı daha da derinleştirdi. Haricilerin kendilerince buldukları çözüm üç lidere suikast gerçekleştirmek şeklindeydi. Hz Ali, Muaviye ve Hakem olayını kurgulayan Amr İbn-i As öldürülmeliydi. Üçüne aynı sabah düzenlenen suikast sadece Hz Ali’de amacına ulaştı. Bu büyük sahabe şehit edilmişti.
Böylece İslam’ın Dört Halife dönemi nihayete eriyor, Emeviler Dönemi başlıyordu. Muaviye ipleri eline almış, Şam başkent olmak üzere bir Emevi Devleti kurmuştu. Ancak onun 40 yıllık iktidarında Şam hiçbir zaman sevilmeyecek, başkent olarak Kutsal Yerler arzu edilecekti. Ancak buralarda tutunmaları zordu. Çünkü Mekke ve Medine’de, Peygamber Efendimiz dönemini görmüş çocuk sahabeler yaşamaktaydı.
Bunlar Hz Ömer’in oğlu Abdullah bin Ömer, Hz Ebubekir’in torunu Abdullah bin Zübeyir, Hz Peygamber Efendimiz’in torunları Hz Hasan ve Hz Hüseyin, Hz Abbas’ın oğulları ve daha niceleriydi. İslamiyet’i çok iyi bilen ve yaşayan müthiş adamlardı. Ayrıca birçok sahabe hayattaydı. Kendilerini fitneden uzak tutuyor, toplumun ayrışmaması için Emevilere karşı sağduyulu bir politika izliyorlardı. Ancak Emevilerin birtakım uygulamaları onları son derece rahatsız ediyordu.
Selçuklu’nun Şifreleri
