Bu sırada Hz Hamza da düşmanları kovalamakla meşguldü. Çünkü müşrikler ondan çok korkarlardı. Hz Hamza kılıcıyla düşmanlara aman vermiyordu.
Hz Hamza’nın önünden kaçan düşmanlar diğer müslümanlarla karşılaşıyorlardı. Ama onlar hala yaptıkları ve yapacakları şeylere pişman olmamışlardı.
Müşrikler hemen Hz Hamza’yı yok etme sevdasına düşmüşlerdi, lakin yanına varmak için kendilerinin de en az onun kadar cesur olması lazımdı. Halbuki onlar korkak kimselerdi. Yanına yaklaşamayacaklarını anladıkları zaman onu uzaktan vurmaya karar verdiler.
Hz Hamza’nın Bedir gazasında katletmiş olduğu Tuayme’nin biraderzadesi olan Cübeyr İbni Mut’im’in Vahşi namında bir kölesi vardı. Bu köle henüz müslüman olmamıştı ve müşriklerin söylediklerini yerine getiriyordu.
Vahşi çok güzel kılıç kullanır ve ok atardı. Cübeyr onun yanına yaklaşarak şöyle dedi:
-”Eğer Hamza’yı öldürürsen seni azad ederim.”
Azad olmak bütün kölelerin tek arzusuydu. Hem Mekkeli efendiler kolay kolay köle azad etmezlerdi. Bu sözü ve bu işi duyan Vahşi kendini hür zannetmeye başlamıştı bile. Hemen bir tepenin arkasına geçerek okunu hazırladı.
Sonra müsait anı beklemeye başladı.
O sırada Mekke ordusu bozulmuştu. Bütün müşrikler Medineli bahadırlardan kaçmak için delik arıyorlardı. Hele muharebe son derece kızışmıştı. Yapılacak bir şey olmadığını anlayan müşrikler selameti kaçmakta bulmuşlardı.
O sırada, Hz Hamza karşısına Siba’ ibni Abdü’l Uzza’yı çıkarmışlardı. Allah’ın aslanı kılıcını havaya kaldırıp indirmesiyle müşriğin de yere düşüp ölmesi bir olmuştu.
Vahşi bir ara saklandığı yerden çıkıp okunu atarak onu şehid etti. Yaralandığı halde hem de öldürücü yara aldığı halde yıkılmak nedir bilmiyordu. Önüne gelen müşrikleri temizlerken Kelime-i Şehadet getiriyordu.
Vahşi artık dayanamıyor ve hür olmanın sevinci içinde çırpınma zamanının geldiğini hissederek okunu geriyordu.
Hz Hamza’nın şehid edilmesinden sonra müslümanlar arasında panik çıkmamıştı ama şaşkınlıklarına devam ediyordu.
Vahşi, Hz Hamza’yı öldürmüştü ama efendisi ona inanmayabilirdi. Hemen Hz Hamza’nın şehid olduğu yere gelerek karnını deşti, ciğerlerini çıkarıp efendisine getirdi. Hind, nerdeyse sevinçten kölesinin boynuna sarılacaktı.
Öyle sevinmişti ki hemen onun ciğerlerini alarak ısırıp yemeye başladı. Sevincine bir türlü gem vuramıyordu. Üzerinde ne kadar ziynet eşyası varsa çıkarıp Vahşi’ye verdi.
Hatemü’l Enbiya – Peygamberimizin Hayatı
