Yunus b. Bükeyr, Muhammed b. İshak’ın şöyle dediğini rivayet eder: Bana, Eslem Kabilesi’nden hafızası sağlam bir adam şunu haber verdi: Ebu Cehil, Safa Tepesi’nin yanında, Resulullah’ın karşısına çıkıp O’na eziyet etmiş, küfretmiş ve dinini kötüleyerek hoşuna gitmeyen hareketlerde bulunmuştu. Ebu Cehil’in bu yaptıkları, Hamza’ya anlatıldı. Bunun üzerine Hamza, Ebu Cehil’e doğru yönelip gitti, onun başının yanında dikilip yayını kaldırarak ona vurdu ve onun kafasını görülmemiş bir şekilde yardı.
Orada Kureyş’in Mahmuzoğulları Kabile’sinden bazı adamlar, Hamza’ya karşı Ebu Cehil’e yardım etmek için ayağa kalktılar ve:
-Ey Hamza! Senin de (atalarının) dininden çıktığını görüyoruz!’ dediler. Hamza:
-‘Beni bundan kim alıkoyabilir? Muhammed’in, Allah’ın Resulü olduğuna, söylediklerinin gerçek olduğuna tanıklık etmemi gerektiren deliller ortaya çıkmıştır. Allah’a yemin ederim ki, İslam’a girmekten geri dönmeyeceğim. Eğer sizler iddianızda doğru kimseler iseniz o zaman beni bundan alıkoyun!’ dedi. Ebu Cehil:
-‘Hamza’ya ilişmeyin! Allah’a yemin ederim ki, ben, onun yeğenine gerçekten çirkin sözlerle küfrettim!’ dedi.
Hamza müslüman olunca Kureyşliler, Resulullah’ın güçlendiğini ve engel çıkaramayacaklarını anladılar. Artık eskisi gibi O’na hakaret etmekten vazgeçtiler.
Böylece Hamza, Allah’ın kendisiyle dinini güçlendirdiği kimselerden oldu.
İbn Kesir -Hz Peygamber’in Hayatı
