Peygamberimiz sallallahu aleyhi vesellem eşsiz bir şefkat ve merhamet sahibiydi. Onun engin şefkatinden hayvanlar da nasibini almıştı.
Rasûlullah sallâllâhu aleyhi ve sellem, bir gün bir bahçeye uğramıştı. Orada bulunan bir deve, Peygamber Efendimiz’i görünce acıklı acıklı inledi ve gözlerinden yaşlar süzüldü. Efendimiz, devenin yanına gidip, boynunu okşayınca deve sâkinleşti. Rasûlullah Efendimiz:
“Bu deve kimindir?” diye sordu. Medîneli bir delikanlı yaklaştı ve:
“Benimdir ey Allâh’ın Rasûlü!” dedi. Peygamberimiz:
“Sana lutfettiği şu hayvan hakkında Allah’tan korkmuyor musun? O senin, kendisini aç bıraktığını ve çok yorduğunu bana şikâyet ediyor.” buyurdu. (Ebû Dâvûd, Cihâd, 44/2549)
Yine Allah’ın Resulü bir gün yolda giderken binek hayvanlarının üzerinde oldukları hâlde durmuş muhabbet eden bir gruba rastlamıştı. Efendimiz onları böyle yapmamaları için uyararak şöyle buyurdu:
“Hayvanlarınıza, güzellikle, onları fazla yormadan binin ve (kullanmadığınız zaman da) güzel bir şekilde bırakıp istirahat ettirin! Onları, yollardaki ve sokaklardaki konuşmalarınız için kürsü edinmeyin (sırtlarında durup sohbet etmeyin). Nice binilen hayvan vardır ki, sırtına binenden daha hayırlıdır ve Allah -Tebâreke ve Teâlâ-’yı ondan daha çok zikretmektedir.” (Ahmed, III, 439)
Allah’ın Resulü Hac yolculuğu esnasında bir gölgeye sığınmış, uyumakta olan bir ceylan gördü. Ashâbından birini ceylanın yanında bekçilik etmesi için vazifelendirerek kimsenin onu rahatsız etmemesini sağladı. (Muvatta, Hacc, 79; Nesâî, Hacc, 78)
Fetih günü on bin kişilik muhteşem ordusuyla Mekke’ye doğru ilerlerken yolda yavrularını emzirmekte olan bir köpek gördü. Hemen ashâbından birini bu hayvanların başına nöbetçi dikti. (Vâkıdî, II, 804)
Hazret-i Peygamber -sallâllâhu aleyhi ve sellem- merhametli ve merhametsiz kişilerin durumunu hadîs-i şerîflerinde şöyle açıklamışlardır:
“Günahkâr bir kadın, çölde susuzluktan dili ile kumları yalayan bir köpek görmüştü. Ona merhamet edip ayakkabısı ile kuyudan su alarak köpeğin susuzluğunu giderdi. Cenâb-ı Hak da, bu kadının günahlarını affetti.
Diğer bir kadın da, kedisini umursamayıp aç bırakmıştı. (Hattâ yerin haşerâtını yemesi için bile ona müsâade etmemişti. Nihâyet) kedi açlıktan öldü. O kadın da bu merhametsizliği dolayısıyla cehennem yolcusu oldu!” (Buhârî, Enbiyâ 54)
