Fahr-i Alem Hz Muhammed’e kırk yaşındayken peygamberlik ve kırküç yaşındayken Risalet, yani halkı Allah’ın birliğine davet emri geldi.
Peygamberliği, doğru çıkan rüyalarla başlar. Altı ay kadar rüyasında her ne görürse aynısı çıkardı. O sırada bir köşeye çekilip yanlnız kalmayı severdi. Hira dağına gider, oradaki bir mağarada tek başına ibadet ederdi. İşte o zaman, Cibril gelip kendisine göründü, şu manalara gelen Kuran ayetlerini getirdi.
”Ey Muhammed! Yaratan, insanı pıhtılaşmış kandan yaratan Rabbinin adıyla oku! Oku! Kalemle öğreten, insana bilmediğini bildiren Rabbin, en büyük Kerem sahibidir.”
İlk önce Allah’ın vahyinin heybeti, Hz Muhammed’e korku ve dehşet verdi. Hemen titreyerek Hatice’nin yanına gitti. ”Beni örtün, beni örtün” diye buyurdu. Hemen Hatice, o Hazret’in üzerini örttü. O da biraz rahat bir nefes alıp dinlendikten sonra olup biteni Hatice’ye anlattı. Hatice Hz Muhammed’i alıp amca oğlu olan meşhur Nevfel oğlu Varaka’nın yanına gittiler. Vahiy olayını anlattılar. Varaka: ”Müjde ey Muhammed! Sen, Meryem oğlu İsa’nın haber verdiği ahir zaman Peygamberisin… Sana görünen melek, Hz Musa’ya da gelen, ”Namus-u Ekber” yani Cibril’dir. Keşke genç olsaydım da senin,insanları Allah’ın birliğine çağıracağın zamana erişseydim. Kavmin seni Mekke’den, çıkaracağı zaman sana yardım edeydim.” dedi.
Hz Muhammed bunun üzerine: ”Ya… Kavmim beni Mekke’den çıkaracak mı?” diye sordu. Varaka: ”Evet, peygamberlik, her kime verildiyse kavmi içinden ona düşmanlar çıkagelmiştir. Seni de kavmin Mekke’den çıkarsalar gerektir” diye cevap verdi. Ondan sonra vahyin arkası kesildi. Cibril gelip görünmez oldu. Hz Peygamber,bundan pek çok sıkıldı. Fakat İsrafil ara sıra gelip gider; Resul-i Ekrem’e bazı şeyler öğretirdi. Bu hal, üç sene kadar sürdü. Sonra bir gün Peygamber’e gökten bir ses geldi. Yukarı bakınca Cibril-i Emin’i gördü.
Yine kendisine korku ve dehşet gelip Hatice’nin yanına gitti. Elbisesine büründü. O zaman yine Cibril gelip göründü. ”Ya Eyyühe’l- Müddessir” suresini getirdi, İşte Hz Muhammed’in peygamberliğinin başlangıcı budur.
Kısas-ı Enbiya – Ahmet Cevdet Paşa
