Son araştırmalar ışığında Türk Tarihinin 4-5 bin yıl geriye götürülmesi Türk adının çok eski kaynaklarda aranmasına yol açmıştır. Nitekim Heredot’un ”Doğu’da oturan kavimler” arasında zikrettiği Targitalar ile ”İskit ülkesinde” yaşadıklarını belirttiği Tyrkaeler, Tevrat’ta ismi zikredilen Yafes’in torunu Tokharma, eski Hint kaynaklarında rastlanılan Turukhalar (Turuşkalar), Ön Asya Çivi yazılı metinlerinde rastlanılan Turukkular, Çin kaynaklarında M.Ö. 1.bin’de dikkati çeken Tiklerin Türk adını taşıyan ilk topluluklar olduğu düşünülmüştü. Ayrıca İranlılara ait Zent-Avesta ve İsrail menşeli Tevrat rivayetlerinde de Türk adı aranmıştır. Nitekim Hz. Nuh’un torunu Yafes’in oğlu Türk yahut İran’ın efsanevi hükümdarı Ferudun’un oğlu Turac (Tur), ki Turan isminin buradan geldiği düşünülmüştür, Türk adını taşıyan ilk kavim olduğu iddia edilmiştir.
Yecüc-Mecüc seddinin arkasında terk edilmiş olduklarından ve Hz Nuh’un oğlu Yafes’e düşen topraklarda Türk diyarı insansız olduğundan, terk edilmiş bulunduğundan İslam kaynaklarında Türkler’e bu ad verilmiştir.
Kaşgarlı Mahmud, ”Türk Nuh’un oğlunun adıdır. Tanrı tarafından bu ad Nuh’un oğlu Türk’ün evlatlarına verilmiştir” diye yazmıştır. Fakat gelinen noktada bunlar birer faraziyeden öteye gidememiştir.
Türk kelimesi ilk defa Asya Hun Hükümdarı Mo-tun’un mensup olduğu ailenin isminde (Tu-ku=Türk) karşımıza çıksa da, aynı soydan gelen ve aynı dili konuşan toplulukların genel adı ve devlet ismi olarak ilk defa Göktürkler kullanmıştır. İsim tarihi süreçte: Törük=Türük=Türk şeklini almıştır.
Miğfer, terkedilmiş, olgunluk çağı, deniz kıyısında oturan adam, cezp etmek, türemiş, sert, kamil insan gibi türlü manalar verilen Türk isminin; günümüzde cins isim olarak ”güç-kuvvet”, sıfat halinde ise ”güçlü-kuvvetli” manasına geldiği kabul edilmiştir. Ayrıca Türük-Türk adının türeme, türeyiş, doğuş, yaratılışla alakalı olduğu milli kaynaklarda belirtilmiştir. Türk, türemiş, türetilmiş, doğmuş, yaratık insan gibi anlamları da almıştır.
Sorularla Eski Türk Tarihi
