Uzun Hasan’ın soyundan gelen Türkmen hükümdarların son gücünü, zaferle çıktığı Nahcivan (1501) ve Hemedan (1502) muharebelerinde kıran bu talihli fatih Şah İsmail’di. İki yıl önce (1500) Azerbaycan’ın başkenti Tebriz’i payitaht ittihaz eden bu talihli fatih, gençliğin verdiği güçle salladığı kılıcını dini fanatizmin ateşi ile birleştirdiği için Osmanlı İmparatorluğu için çok daha tehlikeli hale gelebilirdi. Zira aynı zamanda her yerde kolları olan bir tarikat olarak bilhassa Teke ve Hamid sancaklarında olmak üzere Osmanlı İmparatorluğu’nda sayısız taraftarı olan kendi öğretisinin de başı idi.
Sultan Bayezid ve Şah İsmail arasında çok geçmeden açık bir düşmanlığa dönüşen gergin ilişkilerin sebebi bu idi. İran Türkmen devletinin 1502’de zengin ve nadir bulunan hediyelerle İstanbul’a gönderdiği ilk elçi heyeti Sultan Bayezid tarafından iyi karşılanmış olmasına rağmen, belli bir dereceye kadar kendisi de fanatik olduğundan, Sultan Bayezid’in bu yeni Safevi öğretisinin imparatorluğunda yayılmasına tahammül etmesi mümkün değildi. Aniden Anadolu’da bu sapkın öğretiye mürid olduklarından şüphelenilen bütün insanları, bilhassa alimleri tutuklattı ve bu kimseleri hemen, başta fethedilen Modon ve Koron şehirleri olmak üzere, Mora’ya ve Arnavutluk’a yerleştirmek üzere gönderdi.
Hıncını çıkartmak için Bayezid adını verdiği semiz bir domuz besleyen -en azından anlatılanlar bu yönde idi- Şah İsmail bu harekete tabii ki çok öfkelendi.
Osmanlı İmparatorluğu Tarihi
