Yavuz Sultan Selim, Çaldıran Savaşı öncesinde Şah İsmail’e gönderdiği mektupta, atlarının ayaklarını bastıkları yerlerin kendisine verilmesini ve bunun için safer ayında İstanbul’dan hareket edip bizzat muharebeye hazır olduğunu bildirmişti. Elçi Kılıç, Şah İsmail’i Hamedan’da bularak mektubu vermiş, Şah İsmail de muharebeye hazır olduğunu bildirmişti. Bu cevap, Osmanlı ordusu Erzincan Ovası’na geldiği sırada alınmıştı. Şah İsmail mektubu getiren Kılıç’ı öldürtmüştü. Şah İsmail Yavuz’a bir mektup gönderip:
”Er isen meydana gelesin, biz de beklemekten kurtuluruz.” deyip Yavuz’a bir kadın elbisesiyle bir yaşmak yollamıştı. Bu mektuba cevap Erzincan’dan yollanmıştı. Yavuz bu mektubunda Şah İsmail’i er meydanına davet ediyor ve hala kendisinden bir eser olmadığı beyan olunuyordu. Şah İsmail kendisine gönderilen mektuba yine cevap vererek bunda ‘gerek Sultan Bayezid zamanındaki ve gerek kendisinin Trabzon valiliğindeki dostluklardan bahsederek aradaki düşmanlığın neden ileri geldiğinin malum olmadığını, Osmanlı hanedanıyla kadim dostluğa dayanarak Timur zamanındaki kargaşa gibi fena bir netice olmasını istemediğini ve mektup yazan katiplerin yazılarını afyon tesiriyle yazdıkları için bir altın hokka ile afyon macunu yolladığını’ beyan etmişti.
Yavuz Sultan Selim ise bu mektuba ağır bir cevap ile karşılık vererek: ”Davete icabet edip uzun yolları kat ederek memleketine girdik fakat sen meydanda görünmüyorsun. Padişahların ellerindeki memleket onların nikahlısı gibidir; erkek ve yiğit olanlar kendisinden başkasına elini dokundurtmazlar. Halbuki bunca gündür askerimle memleketine girip yürüyorum, hala senden bir haber yok. Seni korkutmamak için askerimden kırk bin kişiyi ayırıp Sivas’la Kayseri arasına bıraktım. Düşmana lütuf ancak bu kadar olur. Bundan sonra da saklanıp görünmezsen erkeklik sana haramdır, miğfer yerine yaşmak ve zırh yerine çarşaf tercih edip serdarlık ve şahlık sevdasından vazgeçecesin” demiştir.
İsmaiL Hakkı Uzun Çarşılı – Osmanlı Tarihi
