Zaman zaman insan suretinde peygamberlerle görüşen Azrail, Hz Süleyman’ın ziyaretine gitmişti. O sırada orada bulunan bir gence manalı ve hayret dolu gözlerle baktı. Kısa süren bir sohbetten sonra da izin isteyip ayrıldı.
Genç, Hz Süleyman’a onun kim olduğunu sordu. Hz Süleyman, ”Azrail’di.” diye cevap verdi. Birden gencin içine korku düştü. Yüzü sarardı ve tir tir titremeye başladı. Hz Süleyman bu durumu görünce, ”Ne oldu sana? Nedir bu halin? Metin ol, o senin için gelmedi, zaman zaman yanıma gelir.” dedi. Genç:
”Bana çok tuhaf ve manalı gözlerle baktı. İçime bir korku düştü.” dedi ve şu dilekte bulundu:
”Ey adaletli hükümdar! Allah, rüzgarı emrine verdi. Ne olur, rüzgara emret de beni Hindistan’a götürsün. Azrail’den uzak olmak istiyorum. Bir müddet orada kalıp dönersem, içimi dolduran bu korkudan kurtulurum.”
Hz Süleyman, gencin ricasını kabul etti ve rüzgara emretti. O da onu Hindistan’ın Seylan adasına uçurdu. Ertesi gün Azrail yine uğrayınca Hz Süleyman, bir gün önce olanları hatırlatıp gencin durumunu sordu. Azrail şöyle cevap verdi:
”Ey Allah’ın peygamberi! Benim o gence manalı bakmamın nedeni, onu burada görünce şaşırmamdandı. Çünkü Allah bana, o günün gecesinde onun ruhunu Hindistan’da almamı emretmişti. Bu adamın yüz tane kanadı olsa ,yine de o vakte kadar Hindistan’a gidemez, diye düşündüm. O yüzden kendisine tuhaf tuhaf baktım. Fakat Hindistan’a gidip tam vaktinde onun da oraya gelmiş olduğunu görünce, emri yerine getirdim ve Allah’ın takdirine hayran oldum. Sana bugün tekrar uğramamın nedeni de bu işin sırrını ve dün benden sonra olanları öğrenmek içindi.”
Hz Süleyman, ”O güya senden uzak olmak ve ölümden kurtulmak için oraya gitmek istemişti.” dedi ve olanları anlattı.
Mesnevi
