Lokman, kudretli bir hükümdarın hizmetinde bulunuyordu. Hükümdarın gözünde diğer çalışanlar kadar kıymetli değildi. Çalışanlar da onu hor görüyordu.
İnsanlar Lokman’ı dış görünüşüyle değerlendiriyorlardı. Onun iç dünyasındaki güzellikleri fark edemiyorlardı.
Hükümdar, bir gün, meyve toplasınlar diye bütün çalışanları bağa gönderdi.
Meyveler toplandı, sepetlere dolduruldu. Fakat çalışanlardan bazıları topladıkları meyvelerden en güzellerini yediler.
Yaptıklarının yanlış olduklarını biliyorlardı ama nefislerine uymuşlardı. Ayrıca işledikleri suçu başkasına atabileceklerini düşünmüşlerdi.
Bağdaki iş bitip de hükümdarın yanına döndüklerinde, ”Meyveleri Lokman yedi!” diyerek arkadaşlarına iftira attılar.
Oysa Lokman’ın olup bitenden haberi bile yoktu.
Bu aldatıcı haberden sonra hükümdar, Lokman’a kötü gözle bakmaya başladı.
Lokman bunun sebebini araştırıp öğrenince, hükümdara sitem etti:
-Efendim, hainlik yapanlardan Allah da kul da razı olmaz. Gerçeği öğrenmek için lütfen hepimizi sınayın.
-Nasıl bir sınama?
-Bize bolca su içirin. Sonra da bizi geniş bir sahraya götürün. Siz atlı olarak, bizse yaya olarak koşalım. Bu sayede kötülük yapanı göreceksiniz.
Hükümdar, Lokman’ın söylediği gibi çalışanlarına bolca sıcak su içirdi. Sonra onları geniş bir düzlükte koşturdu. Çalışanlar o alanda epey bir süre bir o yana bir bu yana koşup durdular.
Derken iyice yoruldular ve mideleri bulandı. Çok geçmeden teker teker kusmaya başladılar.
Çalışanlar arasından hangilerinin hükümdarın meyvelerinden yediği böylece ortaya çıktı.
Tabii Lokman’ın da midesi bulandı.
O da kustu.
Ancak onun midesinden tertemiz su çıktı. Böylece Lokman’ın masumiyeti anlaşıldı.
Mesnevi Öyküleri
