18 Mart 1915 günü. İngiliz donanması en büyük savaş gemileriyle Çanakkale Boğazı’nı geçmek için zorluyor, yoğun topçu ateşi ile boğazın iki tarafındaki Osmanlı tabyalarını hallaç pamuğu gibi atıyordu.
O gün Boğaz tabyaları arasında en çok iş gören ve en çok hasara uğrayan Rumeli Mecidiyesi Bataryası oldu.
Sabahtan beri muharebenin en şiddetli anlarında dahi iki sahil arasında gidip gelmekten çekinmemiş olan Müstahkem Mevki Komutanı Cevat Paşa, tabyanın feci durumunu haber aldığı zaman yine motora atlayıp Çimenlik İskelesi’nden karşı sahile hareket etti.
Cephaneliği berhava olan tabyanın durumu hazindi.
İstihkam yıkıntıları arasında dolaşmakta olduğu sırada bir ağacın altına uzanmış bir askerin hali dikkatini çekti ve yanına gidip:
”Ne var evlat?” diye sordu.
Nefer hemen yerinden fırlayıp esas duruş vaziyeti aldı.
Çünkü sesi tanımıştı. Ama gözleri başka tarafa bakıyordu.
”Gözlerine bir şey mi oldu oğlum?”
O zaman nefer tok sesiyle:
”Üzülmeyin efendim” diye cevap verdi.
”Benim gözlerim göreceğini gördü.”
Evet, düşman gemilerine tam isabet kaydedilmiş ve Ocean Destroyeri hareket edemez hale getirilmişti.
Fakat düşman mermilerinden birinin isabetiyle bu kahraman asker gözlerini kaybetmişti.
Cevat Paşa sessiz sessiz ağlıyordu.
Osmanlı’dan Hikayeler
