Kur’ân-ı Kerîm’de de açıklandığı üzere; Ehl-i Kitabdan (Yahudilerden, Hristiyanlardan) bir güruh, İslâmiyeti Medine’de önlemek için:
“Kendilerine indirilene iman edenlere gündüzün evvelinde inanınız ve gündüzün sonunda ise inkâr ediniz! Olur ki, mü’minler dinlerinden dönerler!” demekte idiler.
Nitekim, Neccar oğullarından Hristiyan bir adam vardı ki, Müslüman olup Bakara ve Âl-i İmran sûrelerini ezberlemiş, Müslümanlar arasında da, büyük bir itibar kazanmıştı.
Kendisinin vahiy yazdığı da olurdu.
Tekrar Hristiyanlığa döndü ve:
“Muhammed, benim kendisine yazdığımdan başka bir şey bilmiyor!” diyerek yaygaraya başlayınca, Allah onu öldürdü.
Peygamberimiz Aleyhisselam:
“Yer onu kabul etmez!” buyurdu.
Adamı gömdüler. Fakat, sabah olunca, gömüldüğü yerin onu dışarı attığını gördüler.
“Bu, Muhammed ile ashabının işidir!
Onların arasından çıkıp kaçtığı için bu adamımızın kefenini soydular ve onu meydanda bıraktılar!” diyerek iftira ettiler.
Tekrar, derin bir çukur kazarak, adamlarını oraya bıraktılar.
Sabah olunca, yerin onu dışarı attığını gördüler!
Yine:
“Bu da Muhammed ile ashabının işidir! Onların aralarından çıkıp kaçtığı için, kefenini soyup bu adamımızı kabrin dışına bıraktılar!” dediler.
Bu sefer, güçlerinin yettiği derecede derin bir çukur daha kazarak, onu içine bıraktılar.
Sabah olup da yerin onu yine dışarı attığını gördükleri zaman, bu işin insanlar tarafından yapılmadığını anladılar ve onu açıkta bıraktılar. Adamın böyle açıkta bırakılmış olduğunu görüp “Nedir bu adamın hali?” diye sorulduğu zaman:
“Onu tekrar tekrar gömdüğümüz halde, yer kabul etmiyor!” dediler.
