Efendimiz’in bir oğlu vardı. Adı İbrahim… On dört-on altı aylık idi, vefat etti. Soyup yıkadılar, kefenlediler. Namazını kılıp kabrine koydular. O saatte iki melek ki adları Münker ve Nekir’dir. Hemen geldiler, sual edip sordular ki:
-Senin Rabbin kimdir? Peygamberin kimdir?
O al-i şan cevap verip dedi ki:
-Rabbim Allah dedikten sonra Peygamberim babamdır, demeye utandı. Zira Efendimiz kabrin üstünde durmakta ve olup bitenlere aşina olmakta idi. Her şey Efendimize malum oldu. Mübarek gözleri yaşla doldu ve buyurdu ki:
-Ya oğul! De ki Rabbim Allah’tır, Peygamberim ahir zaman Peygamberi Muhammed Mustafa’dır ki aynı zamanda babamdır.” (Bir kavle göre çocuklara dahi kabir suali vardır.)
Ey azizim! Efendimiz’in masum-u pakine Münker ve Nekir gelip sual sorduklarına göre, acaba seni ve beni bırakırlar mı? Halin ne olacak? Başına gelecekleri düşünüp hiç mi gam yemezsin?
Müzekkin Nüfus – Eşrefoğlu Rumi
