Hikaye edildiğine göre Hz Musa zamanında bir adam tevbesinde durmaz, ne zaman tevbe etse çok geçmeden onu bozarmış. Yirmi yıl bu şekilde devam eder. Derken Allah Teala Hz Musa’ya vahyederek ‘‘Falanca kuluma söyle, ona çok kızgınım!” der.
Hz Musa mesajı ulaştırınca adam üzülür ve hemen bir çöle giderek Allah Teala’ya şöyle niyaz eder:
”Ey Allah’ım, rahmetin mi bitti yoksa günahlarım sana zarar mı verdi? Af hazinelerin mi tükendi yoksa kuluna karşı cimri mi oldun? Hangi günah senin affından daha büyük ki? Kerem senin kadim bir sıfatın iken günahkarlığım sonradan ortaya çıkmış bir sıfattır; benim sıfatım senin sıfatına üstün gelebir mi? Kullarını rahmetinden esirgersen kimden medet umarlar? Onları kovarsan kime sığınırlar? Ey Allah’ım, rahmetin bittiyse ve beni cezalandırman kaçınılmazsa bütün kullarının günahlarını bana yükle, ben kendimi onlar için feda ediyorum’‘ bunun üzerine Allah Teala Hz Musa’ya vahyederek şöyle der:
”Ey Musa, git ve o kuluma de ki; Kudretimi, af ve rahmetimi kemaliyle anladığı için günahları yeryüzünü dolduracak kadar çok olsa bile onu affettim.”
İmam Gazali – Kalplerin Keşfi
