1517 yılında kazanılan Ridaniye Zaferi’nden sonra kutsal topraklarda huzuru sağlayan Yavuz Sultan Selim ordusuyla birlikte İstanbul’a dönüyordu.
Yolculuk sırasında, İbni Kemal adıyla tanınan Anadolu Kazaskeri ve ünlü bilgin Kemal Paşazade’nin atının ayağından sıçrayan çamurlar Padişah’ın kaftanını kirletti.
Kemal Paşazade mahcup oldu, korktu ve ne diyeceğine şaşırdı.
Onun bu halini gören padişah tebessümlü bakışlarla süzdükten sonra şöyle teselli etti:
”Senin gibi bir bilginin atının ayağından sıçrayan çamur benim için bir şereftir. Vasiyetimdir ki, öldüğüm zaman bu kaftan bu haliyle sandukamın üzerine konsun!”
Padişahın sırtından çıkardığı kaftanın çamurları temizlenmedi, öylece saklandı ve vasiyetine uygun olarak ölümünden sonra sandukasının üzerine örtüldü.
