Bazı kaynaklarda geçiyor. Ama bu karışık devirleri anlatan tarihçiler, işe hislerini de karıştırmışlar; biraz da tuttukları kliklere göre hadiseleri tasvir etmişlerdir. Buna dikkat etmek lazımdır. Padişah, oğluna dua eder; beddua etmez. Beddua etmesi, dine, devlete, millete beddua etmesidir. Bugün tarihçiliğin en büyük sıkıntılarından biri, popüler romancılığın tarihe soktuğu gerçek olmayan ifadelerdir. Bu da öyle bir kurgu olsa gerek. Bütün dünyada biraz var, ama bizde insanların tarih bilgisinin neredeyse yüzde doksanı böyle masallardan, romanlardan, filmlerden kaynaklanıyor. Vesika bile gösterseniz, bu anlayışı yıkmak çok zor.
Babasının beddua etmesi, hatta oğlunun onu öldürtmesi… Böyle şeyler yok. Sultan Bayezid yaşlı ve çok hasta idi. Az sonra vefat etti zaten. Evlatları arasında bir tercih yapması gerekiyordu. Şehzade Ahmed’i tercih etmeye meyilli idi. Ancak Şehzade Selim orada dirayetini göstermiş ve tahtı almıştır. Çok da iyi olmuştur. Zaten Yavuz, Kırım Hanlığı’nın damadı idi. Bu ona bir avantaj sağlamıştır. Popüler bir isimdi. Asker tarafından tutuluyordu.
Türklerin Serüveni – Ekrem Buğra Ekinci
