Übey’den, el-Hasan’ın şöyle dediğini naklettiğini görüyoruz. Âdem’in ölüm vakti yaklaşınca, canı, cennet salkımlarından bir salkım çekti. Oğulları onu getirmek için gittiler. Melekler onlarla karşılaşıp “Ey Âdemoğulları! Nereye gidiyorsunuz?” dediler. Onlar “Şüphesiz babamızın canı cennet salkımlarından bir salkım çekti” deyince melekler onlara “Geri dönün. Siz onun istediğini yerine getirebilmek için gerekeni yaptınız” dediler. Sonra Âdem’in yanına gidip ruhunu kabzettiler, onu yıkadılar, kokulandırdılar, kefenlediler. Cebrail, onun cenaze namazını kıldırdı. Oğulları da meleklerin arkasında dizilip namaz kıldılar ve onu defnettiler. Sonra da melekler “İşte ölüleriniz hakkında izlemeniz istenen (sünnet) yol budur” dediler.
Her iki görüşü zikredenlerden birisi de Ebu’l-Kasım er-Râgib’dır. O, tefsirinde bu görüşleri zikredip şöyle demiştir: Âdem’in yerleştirildiği cennet hususunda ihtilaf edilmiştir. Bazı kelamcılar şöyle demişlerdir: “Orası, Allah’ın kendisini sınaması için hazırlanmış bir bahçe idi. Ebedîlik yurdu olan Mev’â cenneti değildi.” Sonra şunları söylemektedir: “Oranın Mev’â cenneti olmadığını söyleyenler, cennette yükümlülüğün söz konusu olmayacağını ve Âdem’in ise yükümlülük ile muhatap olduğunu gerekçe gösterirler. Ama bu gerekçeye cevap olarak şöyle denilmiştir: Cennet, ahirette yükümlülük yurdu değildir. Herhangi bir zamanda cennetin bir yükümlülük yurdu olmasının, bir başka vakitte de olmamasının önünde bir engel yoktur. Nitekim insan, herhangi bir vakitte yükümlü olmakla birlikte bir diğerinde bir şeyle yükümlü olmayabilir.”
