Bir gün Hz Süleyman saltanat ve azamet ile tahtının üzerinde uçuyordu. Bir fakir ağacın altında ibadetle meşguldü. Hz Süleyman’ın yolu bunun üzerinden geçti. Abid kimse ”Hz Süleyman’a baktı. Bu azameti seyretti. Ve Hz Süleyman’a şöyle dedi:

Bir gün Hz Süleyman saltanat ve azamet ile tahtının üzerinde uçuyordu. Bir fakir ağacın altında ibadetle meşguldü. Hz Süleyman’ın yolu bunun üzerinden geçti. Abid kimse ”Hz Süleyman’a baktı. Bu azameti seyretti. Ve Hz Süleyman’a şöyle dedi:

-Ya Süleyman (a.s)! Hak Teala sana ne azamet verdi ki tahtını havada kuşlarla yürütürsün?

Hz Süleyman kuşlara emir verip tahtını bu abidin yanına indirtti. Hz Süleyman bu abide:

-Ey Allah’ın kulu! Sana bir söz söyleyeyim de dinle. Sen bir kere sadakatle ”Sübhenallah!” diyecek olsan ve o sözün Allah-u Teala’nın katında makbul olsa benim saltanatımdan üstündür. Benim sultanlığımın zevali var ve fanidir. Senin tespihin bakidir. Fani olmaz, ahirette hazırdır.

Nitekim ayet-i kerimede buyurulur:

”Ahiret daha hayırlı ve ebedidir.” (el- A’la, 17)

Benim sultanlığımdan bana bunca korku vardır, dedi.

Müzekkin Nüfus – Eşrefoğlu Rumi