Ata bin Rebah şöyle der: Bir gün Hz Aişe’nin yanına girdim ve ona: ”Resulullah’tan gördüğün en ilginç şeyi bana söyler misin?” diye sordum. Bunun üzerine Hz Aişe ağlayarak şunları söyledi:
Onun hangi hali ilginç değildi ki! Bir gece yanıma geldi, yatağıma girdi ve bana şöyle dedi: ”Ey Ebu Bekir’in kızı, beni bırak, Rabbime ibadet edeyim” ben de ona:
”Seni yanımda isterim ama senin isteğine uymayı tercih ediyorum” diyerek izin verdim. Bunun üzerine kalkarak su tulumuna gitti, abdest aldı, namaza durdu. O esnada ağlıyordu. Rükua gitti, ağlamaya devam ediyordu. Secdeye gitti; hala ağlıyordu. Bilal-i Habeşi sabah ezanı için izin istemeye gelinceye kadar ağladı. Dayanamayıp sordum:
”Ey Allah’ın Resülü, seni ağlatan nedir? Allah Teala senin geçmiş ve gelecek günahlarını bağışlamadı mı?” Şöyle cevap verdi:
”Şükreden bir kul olmayayım mı?” Allah Teala şu ayeti indirmişken ben neden böyle bir kul olmayayım:
Göklerin ve yerin yaratılışında, gece ile gündüzün birbiri ardınca gelip gidişinde aklıselim sahipleri için gerçekten açık ibretler vardır.Onlar ayaktayken, otururken ve yanları üzerine yatarken Allah’ı anarlar. Göklerin ve yerin yaratılışı üzerinde düşünürler. “Rabbimiz! Bunu boş yere yaratmadın, seni eksikliklerden uzak tutarız. Bizi ateş azabından koru” derler. (Ali İmran 190-191)
İmam Gazali – Kalplerin Keşfi
