Zünnun bir gün:
”Şam dağlarında gezerdim” dedi, hastalığa müptela olmuş bir grup gördüm: Kimi gözsüz, kimisi elsiz ayaksız bir yere toplanmışlar.” ‘Burada ne duruyorsunuz” diye sordum.
‘‘Burada mağara içinde bir abid vardır yılda bir çıkar hastalara nazar eder ve dua kılar, hep iyi olurlar. Tekrar mağaraya girer, gelecek seneye kadar bir daha çıkmaz” dediler.
”Dediklerini görmek için bekledim. Mağaradan çıktı. Benzi sarı zayıf, gözleri çukurlaşmış, bir gözünün ucu ile dertlilere nazar etti. Yüzünü göğe tuttu. Birden hepsi iyi oldular. Koştum eteğine yapıştım.
Döndü yüzüme baktı. Dedim ki: ”Allah için zahir hastalara kefaret eyledin. Benim gizli derdime de ilaç ol”. Dedi ki: ”Ey Zünnun elini eteğimden çek. Allahım seni gördüğü halde O’nu bırakıp benim eteğimi tuttun. İkimizi de helak eder.”
Tezkiretül Evliya – Feriddüdin Attar
