Bir gün Kabe’yi ziyaret ederken bir kişi gördüm ki Kabe’nin örtüsüne yapışmış şöyle diyordu: ”İlahi bu ev hürmeti için beni affet.”
Efendimiz bu zata dedi ki:
-Böyle söyleme.
-Ne diyeyim, diye o kimseye sordu. Efendimiz buyurdu ki:
-Benim hürmetim için beni affet de. Zira hakikatte müminin hürmeti, bu evin hürmetinden fazladır.
O zat, Efendimize dedi ki:
-Benim günahım çoktur. Büyük günahlarım vardır, malım ve davarım çoktur. Benden dünyalık mal istemeye gelenlere kızar, hırslanır, bir şey vermem.
Efendimiz kızarak buyurdular ki:
-Defol, benden ırak ol ya fasık! Beni odunla yakma. O Hak Teala hakkı için ki benim canım onun kudret elindedir, eğer bin yıl ömrün olsa, gündüzünü oruçla, geceyi sabaha kadar namazla geçirsen, tövbe etmediğin takdirde seni kıyamet gününde cehenneme yüz üzeri atarlar, bırakırlar elbette. Zira sen cimrisin. Cimrilik küfürdendir. Küfür de cehennemdendir. Cömertlik imandandır, iman cennettendir. Sen cimrisin, yerin cehennem olduğunu biliyorsun.”
Müzekkin Nüfus – Eşrefoğlu Rumi
