Büyük vatan şairi İstiklal Marşımız’ın yazarı Mehmet Akif Ersoy’un en üstün yanlarından biri de insana verdiği değer ve gösterdiği saygıydı. Özellikle çocuklara karşı çok hoşgörülü ve özveriliydi.
Halkalı Baytar Mektebi’nde (veterinerlik okulu) öğrenim görürken ”Hasan” adlı biriyle çok sıcak bir dostluk kurmuştu. Hasan, bir gün şöyle bir öneride bulundu Akif’e
-İleride hangimiz daha erken ölürsek, hayatta kalan ölmüş olanın çocuklarına sahip çıksın. Onları yüzüstü bırakmasın.
Bu öneri duygulandırdı Mehmet Akif’i. Hiç düşünmeden ”Evet” dedi.
Zaman geçti, biricik dostu Hasan, Mehmet Akif’ten önce hayata gözlerini yumdu. Mehmet Akif o sıralarda Ziraat Bankası’ndeki görevinden ayrılmıştı ve İstanbul Beylerbeyi’ndeki evinde oldukça zor bir yaşam içine girmişti. Ama yıllar önce okul arkaşına verdiği sözü hatırladı ve yetim kalan üç çocuğu evine aldı, onlara kendi çocukları gibi bakmaya başladı.
O zaman Mehmet Akif’in tam beş çocuğu vardı ve bu zorluklar içinde aile sekiz çocukla yaşam sürmeye başladı.
Mehmet Akif bu durumdan şikayetçi değildi. Üstelik, ölen arkadaşına içi yanıyordu ama böyle bir iyilik görevini kendisine vermiş olduğu için de Allah’ına şükrediyordu. Bu durumu bilmeyen, yadırgan dostlarına da;
-Onlar benim çocuklarım, diyordu göğsünü gere gere.
Ünlülerden İnciler – Attila Damar
