Padişah İncili’ye bir at hediye eder ve “Ona iyi bak, sakın ha at öldü deme!” di
yerek tembih eder. Birkaç gün sonra korkulan olur ve at ölür. İncili bunu padişaha söy
lememe konusunda oldukça tedbirli davranır. Aşağıdaki diyalog İncili’nin bu noktadaki
çabasını ele alır:
Padişah: – İncili verdiğim at nasıl?
İncili “öldü” diyemez ya :
– At yattı sultanım, demiş.
– Eee, sonra kalkmadı mı?
– Kalkmadı, kıpırdamadı, nefes de almadı…
– Öyleyse bu at öldü desene!
– Onu ben diyemem sultanım siz buyurdunuz.
