”Medine’de (bir gün) bir ihtiyar gördüm, konuşuyordu. Onun kim olduğunu sordum. Onun, Übeyy bin Ka’b (r.a) olduğunu söylediler. O, şunları söylüyordu:
Hz Adem’in ölüm anı geldiğinde oğullarına:
-‘Oğullarım! Cennet meyvelerini arzuluyorum!’ dedi.
Bunun üzerine oğulları, Cennet meyvesi aramaya koyuldular. Yolda meleklerle karşılaştılar. Ellerinde kefen, koku, kazma, kürek ve zenbil bulunan melekler, onlara:
-‘Ey Ademoğulları! Ne istiyorsunuz ve nereye gidiyorsunuz?’ diye sordular. Onlar da:
-‘Babamız (Adem) hastadır. Cennet meyvelerini arzuluyor!’ dediler. Melekler de:
-‘Geri dönün, babanızın ömrü sona erdi!’ dediler.
Geldiler. Hz Havva melekleri görünce onları tanıdı. Bunun üzerine hemen Hz Adem’e sarıldı. Hz Adem:
-‘Beni bırak. Doğrusu bana senden önce ruh verildi. Benim ile Yüce Rabbimin melekleri arasından çık!’ dedi.
Melekler, Hz Adem’in ruhunu aldılar. Yıkayıp kefenlediler, koku sürdüler. Mezarını kazdılar ve onu gömdüler. Cenaze namazını kıldılar, sonra da onun mezarının içerisine girip kabre koydular. Üzerine toprak attılar. Sonra da melekler:
-‘Ey Ademoğulları! (Ölüleriniz için uygulayacağınız) adetiniz/sünnetiniz işte budur!’ dediler.
İbn Kesir – Peygamberler Tarihi
